اهل ِ، گـیلانم


ازطبیـعت مسـت وحیـــرانـــم


مُـــرغ  ِدریــــا می نشیند روی ایــوانــم


آسمـان ِآبــی اش مـی گـریــــداز عشـق ِخـُــروشــانــم


ازخـودم بـُگذشتــم و  دل رابه رسم  ِعــاشقی، دادم بــه جـــانــانـم


بسکه حیرانش شدم،چون مست رفت ازدست ایمانم


مـن هنوزم پــای بنــد ِ عهــدو پیمــانــم


حرف ِدل عشق است، میدانم


غرق ِاحسـانم