اشعاری که الزام به ذکرنام شاعرنبوده ازاینجانب است

۳ مطلب با موضوع «چار پاره» ثبت شده است

نی نی ِچشمانت

نی نی ِ چشم هـــا کـــه در خـوابنــد

مـُـژه کـــم زن ز خـــواب هِـی نَپَـرنــد

ابـــرُ وان ِ کمـــانـی ات  کــافیــست

گــرگهـــــا چشم  ِمیشی ات نَـدَرنـد

***

گــرچـــه پلکت مُحــافظ ِخـوبیست

تیـــرهــــا پشت و یـک کمـــان بــالا

لیک وقتی بــــه خواب ِخوش رفتی

رو بــهـــی آ یـــــد و بَــــرَد کـــــــالا

***

سعی کـُــن بچـّــه هـا بزرگ شوند

راه ِ خــــود را ز چــــاه در یــــابنـــد

وقت ِخوابت کــــه مـی رسد انگار

هردو نی نی چــو کرم  ِشب تابنـد

***

چشم ها چون زخواب سنگین شد

ایــن دو بــاخواب خویش در سفرند

ایــن یکی گـرگ می شود آن میش

ازخطــرهـــای قصّه بــــی خبـــرند

***

گــرگ تــــا میش را بــه چنــگ آرد

مــادراز خواب مــی پـَـرَد نــــاگـــاه

دست بــرنی نی اش کِشد هـردم

تــــاکــــه گــردد زمــــاجــرا آ گــاه

***

مطمئن شد کــه خـواب می دیدند

زیــــربـــاران نشست و زارگریست

بــــاخودش حــــرف میـزدو میگفت

مُــردم ازتـرس مردُمم شده نیست

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
mostafa yeganeh

معشوق نانجیب


چند یست کـــه احســـاس عجیبــی دارم


دل در قفــس  ِعشـــق ِنجیـبـــــــی دارم


صیـــــاد نکــــرد آب و دانـَـش بـــــدهـد


معشــوق  ِ عجیب  نــا نجیبــــــی دارم


 


گـر دانــه ی ارزنـی بــه دستش میـداد !


یک قطره بـه حال وروز ِمستش میـداد !


 


درایـن غزل از سوگ کجـا حــــرفی بود !!


  ازگــرمی ِعشق این دلـــم بـــرفی بـود !؟


 


بـرسنگ مزار ِاو بـه یک خـط  ِخـــوشی


دادم بنـــویسند کـــه عـاشـق شدو مُـــرد


خطـاط چنین نوشت ایـن خفتـه بـه خاک


تن را به هـوای عشـق ِخود خاک سپُرد


 


ایـن بـــود تمــام  ِقصه ی عشـق ِدلـــم


یک کـاغـذ  ِبـــاطله است دیگـر سِجِلـم

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
mostafa yeganeh

سفرباعشق...تاعشق

 

شب،نخوابیـــده بـود تـــا دمِ صبح

دلش،انبــــوه ِ بیقـــراری بـــــود

درشب و روز ِ هفته ای که گذشت

از زمیـــن و زمــــان،فراری بود

 

سمتِ آیینه رفــت و چشمش را

ساده و بــــا کمی شتاب ،کشید

و سپس روی گــونه هایش را

لایـــه ای ضـــد آفتـــاب کشید

 

پشتِ آرایــش مـــلایـــــم زن

تب ِ یک اشتیاق ،پنهــان بود

اولیـــن ولوویی کـــــه می آمد

مقصدش مثل اینکه تهران بود:

 

زن، در ابعاد صندلی  حل شد

بـــاز یک شور در دلش افتاد

اولین بـــار بـــود در عمرش

بــه کسی عاشقانه دل می داد

 

این دوساعت،هزار سال گذشت

انتظـار،اضطـراب ،بیــم ،امیــد

در دلش قنـــد آب مــی کــردند

دستهــایش خفیف مـــی لرزید

 

جاده بــود و هوای تــابستـــان

هرچه می دید بوته زار و کویر

با خودش گفت:زندگی زیباست

ظهر یک چارشنبه نیمه ی تیر

 

مـرد ِراننــده بــا صدای بلنـــد

گفت:خانم ! کجاست مقصدتـان؟

زن به خود آمد و به تندی گفت:

سمتِ " آزادگان" ، سرِ میدان

 

بــا طنینِ صدای گـــرم "اِبــی"

در درونش،دوبــاره غوغا شد

یادش افتـــاد می رود تا عشق

گره از بغضِ کهنه اش وا شد

 

قطره های پراز حرارتِ اشک

بـــر تبِ گــونه هاش لغـزیدند

زن و مردی کنــارِصندلی اش

کنجکاوانـــه صحنــه را دیدند

 

یکی از آن دو دیگـری را گفت:

لابدازدستِ شوهرش شاکی است

شوهــر ِخــاک بــر سرش حتما

دائم الخمر یـا کـه تــریاکی است

 

ازتفــاسیرِ مضحــکِ آن دو

اشک هـایش پراز تبسم شد

با تـاسف سری تکان داد و

محــوِ رفتــارهـای مردم شد

 

مــردم مــا بــه طرز وحشتناک

بی که خـود حس کنند غمگینند

ادبیــاتشان پُــر از خشــم است

بــد دل و نـــا امیـــد و بـدبینند

 

هیچ کس بــا خودش نمی گـــوید:

اشک، گــاهی فراتراز سخن است

گریـــه حتما نشــانه ی غم نیست

گاهی ازرویِ دوست داشتن است

 

بــا صـــدای زمخت  راننـــده

بـــاز لبریـــز شوق شد جانش

تــوی ِ آیینه صورتش را دیــد

همچنـــان خیس بود چشمانش

 

سرِ میـــدان پیـــاده شد شاعر

دلش انبوهِ عشق وشور وامید

آن طرفتـــر کسی شبیهِ خودش

منتظــر بـــود در سمنــدِ سفید...

 

ازخانم پائیز رحیمی

گل پونه ها

 
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
mostafa yeganeh