نی نی ِ چشم هـــا کـــه در خـوابنــد

مـُـژه کـــم زن ز خـــواب هِـی نَپَـرنــد

ابـــرُ وان ِ کمـــانـی ات  کــافیــست

گــرگهـــــا چشم  ِمیشی ات نَـدَرنـد

***

گــرچـــه پلکت مُحــافظ ِخـوبیست

تیـــرهــــا پشت و یـک کمـــان بــالا

لیک وقتی بــــه خواب ِخوش رفتی

رو بــهـــی آ یـــــد و بَــــرَد کـــــــالا

***

سعی کـُــن بچـّــه هـا بزرگ شوند

راه ِ خــــود را ز چــــاه در یــــابنـــد

وقت ِخوابت کــــه مـی رسد انگار

هردو نی نی چــو کرم  ِشب تابنـد

***

چشم ها چون زخواب سنگین شد

ایــن دو بــاخواب خویش در سفرند

ایــن یکی گـرگ می شود آن میش

ازخطــرهـــای قصّه بــــی خبـــرند

***

گــرگ تــــا میش را بــه چنــگ آرد

مــادراز خواب مــی پـَـرَد نــــاگـــاه

دست بــرنی نی اش کِشد هـردم

تــــاکــــه گــردد زمــــاجــرا آ گــاه

***

مطمئن شد کــه خـواب می دیدند

زیــــربـــاران نشست و زارگریست

بــــاخودش حــــرف میـزدو میگفت

مُــردم ازتـرس مردُمم شده نیست